Lydia is in de keuken. Ze snijdt pompoen voor de soep. Dochter Eva zit in de kamer televisie te kijken. Ze ziet de auto van haar man Wim de oprit oprijden. Ze valt even stil. Hoe zal zijn stemming zijn, denkt ze, zou de meeting goed verlopen zijn, hij kwam kalm aanrijden, het zal wel goed gegaan zijn. Ze hoort de voordeur, hij hangt zijn jas op. Als hij de keuken binnenkomt, zet Lydia haar vriendelijkste lach op:
“Ha lieverd, is het goed gegaan? Ik ben bijna klaar met het eten, hoor, jij kan even rustig gaan zitten.”
Wim kijkt haar onderzoekend aan:
“Is er iets?”
“Nee hoor, wat zou er moeten zijn dan? “
“Ik weet het niet, je doet vreemd.”
“Oh, misschien nog een beetje druk in mijn hoofd, het was een hectische dag vandaag.” Lydia slikt en richt al haar aandacht op de pompoen. Wim komt naast haar staan en legt een arm om haar middel:
“Kom eens hier, geef me eens een kus.”
Lydia legt haar mes neer en geeft hem een kus. Als ze zich weer naar haar werk draait, houdt Wim haar tegen:
“Hé, dat is een heel bescheiden kusje, kom nou.”
“Wim, laat me, ik ben aan het koken,” zegt Lydia en ze neemt haar mes weer op.
“Oké, oké,” zegt Wim, dan neem ik wel een borreltje.” Hij loopt naar de kamer.
“Zit je nou alweer voor de televisie,” hoort Lydia hem tegen Eva uitvallen.
“Mam vindt het goed,” zegt Eva geïrriteerd.
Wim komt de keuken weer binnen met een glas wijn in de hand.
“Laat haar maar”, zegt Lydia, “we gaan zo eten.”
Wim neemt de krant en gaat aan tafel zitten. Hij kan zich niet concentreren op wat hij leest. Hij voelt de onrust uit zijn buik opstijgen naar zijn borst. Hij probeert zijn ademhaling te kalmeren. Er is niets aan de hand, sust hij zichzelf, het heeft niets met mij te maken. Hij kijkt naar Lydia die nu heel gehaast water in de pan doet en daarbij over het aanrecht knoeit, het water sijpelt over de rand op de vloer.
“Wat doe ik verkeerd,” zegt hij op een iets te harde toon.
“Nu niet, Wim”, antwoordt Lydia.
“Wat bedoel je, dat ik dus iets verkeerds doe.”
“Nee, dat bedoel ik niet, ik bedoel dat je weer zit te vissen, er is niets, oké?”
“Ik heb duidelijk het gevoel dat je afstand houdt, dat er iets is wat je niet zegt, dat is mijn gevoel, doet dat er niet toe misschien.” Wim is inmiddels opgestaan en naar het aanrecht gelopen. Lydia draait zich van hem af.
“Zie je wel”, roept Wim, “dat bedoel ik.”
“Laten we hier stoppen, Wim, we praten er straks over.” Lydia kijkt hem aan terwijl ze alles doet om haar kalmte te bewaren.
“Niet straks, nu, we gaan nu praten, wat is er aan de hand, waarom ben je boos op mij.”
“Ik ben niet boos op jou.”
“Je ontwijkt me.”
“Ik ontwijk je niet, Wim ik weet niet waar je het over hebt.”
“Ik ben toch niet gek, kijk me aan, ik kom thuis van een zware dag en je begroet me niet eens.”
“Ik heb je wel begroet.”
“Ik moest haast smeken om een kus.”
“Ik was aan het koken.”
“Ah ja, je was aan het koken, als Eva hier staat, of de buurvrouw, dan heb je geen probleem om te kletsen tijdens het koken, dan klets je honderduit, maar als ik het ben, dan lukt dat opeens niet meer, kijk me aan als ik tegen je praat, Lydia, ben ik niet interessant genoeg misschien, interesseert het je niet wat ik vandaag heb meegemaakt op het werk, nee dat doet er niet toe, zeg het dan recht in mijngezicht, Lydia, dat je me beu bent, dat ik er niet toe doe voor jou.”
“Zo zit het niet, Wim.”
“Oh, is het nog erger, heb je misschien een leuke dag gehad met die collega van je en ben je nu uitgepraat.”
“Wim, je weet dat dit niet waar is.”
“Nee ik weet niets want jij vertelt me niets, blijft hier als ik tegen je praat.”
Lydia draait het fornuis uit en loopt naar de gang. Wim loopt haar achterna en grijpt haar bij de arm.
“We zijn nog niet uitgepraat.”
“Zo werkt het niet Wim, laten we even stoppen, ik ga een rondje lopen.”
“Lydia, luister nou naar me.” Hij laat haar niet los.
Eva verschijnt in de deuropening:
“Pap, laat mama met rust.”
Wim kijkt zijn dochter verschrikt aan, schaamte overvalt hem.
“Sorry,” zegt hij terwijl hij Lydia loslaat, “sorry, dit was niet de bedoeling, ik ga even douchen.”
“We spreken er straks over,” zegt Lydia. Ze geeft een knikje naar Eva en loopt dan naar buiten.
